Niebo, tam gdzie wszyscy kiedyś dotrzemy :)

Na zdjęciu kawałek drogi asfaltowej oraz bariera odgradzająca od pobocza. Na pierwszym planie kawałek liściastej gałęzi drzewa, głębiej pola i łąki, a na nich kępka krzewów. Na dalszym planie liściasty las w okolicach rzeki Noteć, chmury i błękitne niebo. Na pierwszym planie widać również źdźbła trawy. Zdjęcie wykonane kilka lat temu podczas przejażdżki rowerowej w okolicach Romanowa Dolnego, a dokładniej z drogi asfaltowej prowadzącej do nieczynnej już kopalni żwiru w środku lasu niecałe 1000m od samej miejscowości. :) 

 

Niebo i zboże

Zdjęcie wykonane podczas letniej przejażdżki rowerowej po okolicach Doliny Noteci. Za przydrożną barierką rozciąga się szeroki widok na pola, łąki i porozrzucane kępy krzewów, a w oddali widać pas drzew ciągnący się aż po horyzont. Nad całym krajobrazem rozpościera się błękitne niebo pełne dużych, letnich obłoków. Z pozoru zwyczajny widok mijany gdzieś po drodze, a jednak właśnie takie miejsca najlepiej pokazują spokój tej okolicy i sprawiają, że podczas rowerowej włóczęgi warto na chwilę zwolnić, zatrzymać się i zrobić zdjęcie.

Droga do zdrowia

 

Leśna droga prowadząca gdzieś przed siebie. Zwykła, piaszczysta ścieżka pośród wysokich sosen, na którą pomiędzy gałęziami przedzierają się promienie letniego słońca. Niby nic szczególnego, a jednak właśnie takie miejsca mają w sobie coś, co każe na chwilę zwolnić i rozejrzeć się dookoła. Nie zawsze trzeba wiedzieć, dokąd prowadzi droga. Czasami wystarczy po prostu nią jechać, cieszyć się ciszą, zapachem lasu i tym, co może czekać za kolejnym zakrętem. 😊

Wyspa drzew

Są takie drogi, które prowadzą właściwie donikąd, a mimo wszystko człowiek ma ochotę sprawdzić, co jest dalej. Trochę piachu, trochę trawy, krzaki wchodzące pod nogi i las, który powoli odbiera naturze to, co kiedyś ktoś próbował tutaj wydeptać.

Lubię właśnie takie miejsca. Bez znaków, asfaltu i całego tego cywilizowanego zamieszania. Idziesz przed siebie, bo możesz, a nie dlatego, że nawigacja kazała skręcić za dwieście metrów. Nad głową kawał błękitnego nieba, chmury robią swoje, a człowiek przez chwilę może zwyczajnie niczego nie planować.

I chyba właśnie dlatego warto czasem zejść z głównej drogi. Nawet jeżeli nie wiadomo, dokąd ta boczna prowadzi.

Zielono mi

Leśna ścieżka wijąca się pomiędzy sosnami i prowadząca gdzieś dalej. Z pozoru zwyczajny kawałek lasu, trochę trawy, trochę słońca przebijającego się przez gałęzie i cisza dookoła. Właśnie takie miejsca najbardziej lubię podczas swoich włóczęg. Nie trzeba tutaj żadnych atrakcji ani specjalnego celu. Wystarczy zejść z asfaltu, ruszyć przed siebie i zobaczyć, dokąd zaprowadzi kolejna leśna droga. Czasami najlepsze widoki znajdują się właśnie tam, gdzie właściwie niczego się nie szuka. 😊